Spurning sem sáði fræi og hjálpaði mér að sjá sannleikann.

„Ég hugsa að ég hefði aldrei opnað mig um heimilisofbeldið ef ekki hefði verið fyrir hjúkrunarfræðinginn í mæðraskoðun sem greinilega sá einhverjar vísbendingar og spurði. Ég neitaði öllu þá, sagði að allt væri í góðu, ég væri örugg heima og hann hinn fínasti maður. En spurningin sat í mér og sáði fræi.

Ég hafði lengi fundið hvernig andlegri og líkamlegri heilsu minni hafði hrakað. Hegðun hans var mjög óútreiknanleg og ég var alltaf á nálum, farin að reyna að haga mér í takt við hans væntingar og möguleg viðbrögð. Ég vissi að ég þyrfti að tala við einhvern en skömmin var svo mikil.

Ég hafði fylgst með frásögnum kvenna í MeToo-byltingunni og dáðst að hugrekki þeirra. Það liðu tvö ár þar til ég fékk kjarkinn til að panta viðtal í Kvennaathvarfinu.

Ég sem hafði alltaf haft gott sjálfstraust var nú haldin kvíða og miklum sjálfsefa. Var ég kannski svona erfið, dramatísk, ómöguleg eins og hann nefndi reglulega? Tilhugsunin um að skilja var erfið. Við höfðum keypt hús, við áttum lítið barn og kannski gæti hann breyst.

En ég fann að ég gat ekki meira og ég gat ekki boðið barninu mínu upp á þessar aðstæður. Það bjargaði mér að fá ráðgjöf og stuðning til að taka skrefið.

Það á enginn skilið að búa við ofbeldi og skömmin var svo sannarlega ekki mín. Það veit ég núna.“

Þótt sagan sýni hversu erfitt það getur verið að viðurkenna ofbeldi og stíga fyrstu skrefin út úr því, minnir hún okkur á hversu mikilvægt er að konur fái hlustun, ráðgjöf og stuðning á réttum tíma. Stuðningur við starf Kvennaathvarfsins gerir það mögulegt að veita konum og börnum öryggi og aðstoð þegar þau þurfa mest á því að halda.