Ég hélt að ég ætti að vita betur en ofbeldi getur gerst hjá hverjum sem er.

„Í gegnum störf mín í heilbrigðiskerfinu hafði ég oft aðstoðað þolendur heimilisofbeldis. Veitt þeim stuðning og hvatt þær margar til að sækja þjónustu Kvennaathvarfsins. Ég bjóst aldrei við því að eiga sjálf eftir að standa í þessum sporum. Ég var komin á miðjan aldur og hafði verið fráskilin í nokkur ár þegar ég kynntist manni. Hann var ljúfur og góður, stuðningsríkur og færði mér gjafir af minnsta tilefni. Hann ýtti mikið á ýmsar skuldbindingar. Við byrjuðum fljótlega að búa og vorum gift innan árs.

Það voru ákveðin viðvörunarmerki sem hefðu átt að hringja einhverjum bjöllum hjá mér. En hann virtist vita nákvæmlega hvernig hann gat farið að því að brjóta mig niður. Hann átti það reglulega til að segja eitthvað niðurlægjandi, setja út á vitsmuni mína, klæðaburð eða útlit en svo í framhaldinu lofaði hann mig í hástert og talaði um mikilvægi þess að standa saman. Þetta var mjög ruglingslegt og hann passaði sig á því að sýna bara sína bestu hlið þegar við vorum innan um annað fólk.

Það fór að bera á fjárhagslega ofbeldinu fljótlega eftir að við giftum okkur. Hann keypti utanlandsferðir og dýrar gjafir en svo þurfti ég að leggja út fyrir nauðsynjum. Þegar ég reyndi að ræða þetta reiddist hann og sagði mig vanþakkláta. Hegðun hans var orðin mjög ógnandi. Hann kastaði hlutum og átti það til að læsa mig inni á baðherbergi þegar ég mótmælti honum. Ef ég reiddist sagði hann mig klikkaða, ég þyrfti greinilega hjálp, helst þyrfti að leggja mig inn á geðdeild. Ég var farin að trúa honum og efast um eigin geðheilsu.

Hann átti einnig hjónaband að baki og hafði lýst sinni fyrrverandi sem mjög erfiðri, hún var víst alveg klikkuð. Ég var farin að sjá betur samhengið og gera mér grein fyrir því að ég væri í ofbeldissambandi en ég var í vissri afneitun og ég var haldin fordómum, því miður. Ég var ekki þessi týpa að láta fara svona með mig. Háskólamenntuð í virtu starfi þar sem ég átti að vita betur. Af þeirri ástæðu fannst mér óhugsandi að fólkið í kringum mig vissi hvernig komið var.

Ég fór því að einangra mig. Vinkonur mínar og vinir voru að hans mati allt fávitar sem höfðu slæm áhrif á mig. Ég hafði heldur ekki treyst mér til að leita aðstoðar fagfólks. En kvöld eitt safnaði ég kjarki og hringdi í Kvennaathvarfið. Þá hreinlega opnaðist flóðgátt og ég fann hvað það var gott og mikilvægt að segja frá og fá staðfestingu og stuðning.

Mér var boðið að koma í viðtal sem ég þáði. Ég var hvött til að opna mig um ofbeldið við mína nánustu. Það reyndist gæfuspor og það að fleiri og fleiri vissu gerði mér einnig auðveldara að slíta sambandinu. Ég flutti til systur minnar og sótti um skilnað.

Hann reyndi allt til að koma í veg fyrir eða tefja skilnaðinn og neitaði að skrifa undir pappírana. Hann var stanslaust að senda mér skilaboð, ýmist lof og ástarjátningar eða hótanir og fúkyrði. Að lokum skrifaði hann undir en því fylgdu kröfur þannig að hann fór mun betur fjárhagslega út úr skilnaðinum.

Ég hef stundum séð eftir því að hafa látið eftir, að hafa ekki tekið mér meiri tíma og fengið ráð. En á þeim tíma, og reyndar enn, hugsaði ég að heilsa mín og hamingja væru meira virði en veraldlegir hlutir.

Ég komst út úr þessu vegna þeirrar hjálpar sem ég fékk frá Kvennaathvarfinu og vegna þess að fjölskylda mín og vinir stóðu þétt við bakið á mér. Ég hvet konur til að fá aðstoð. Leita til Kvennaathvarfsins. Ofbeldi í nánum samböndum er að finna í öllum stéttum samfélagsins og það er svo mikilvægt að minna sig á að skömmin er ekki þeirra sem fyrir ofbeldinu verða.“

Þótt sagan sé sársaukafull minnir hún okkur á að ofbeldi í nánum samböndum getur komið fyrir konur úr öllum stéttum samfélagsins. Öryggi, ráðgjöf og stuðningur frá Kvennaathvarfinu getur skipt sköpum þegar konur taka fyrstu skrefin út úr ofbeldissambandi. Stuðningur við starf Kvennaathvarfsins gerir það mögulegt að veita konum og börnum öryggi og aðstoð þegar þau þurfa mest á því að halda.