Við gengum inn- þreytt, hrædd og brotin. Þarna var friður sem við höfðum ekki fundið í mörg ár.
„Jólin voru að nálgast og kvíði minn magnaðist dag frá degi eins og öll hin árin síðan ég kynntist fyrrverandi eiginmanni mínum. Hann var alltaf verri í kringum jólin, þráðurinn mjög stuttur hjá honum. Fyrir utan allt jólastressið eyddi ég miklum tíma í að halda friðinn og koma í veg fyrir að hann springi. Svona var þetta búið að vera í svo mörg ár. Jólin voru ekki góður tími, ekki hátíð ljóss og friðar. En alltaf reyndi ég að þrauka, hugsaði um að halda öllu góðu því það væri svo leiðinlegt fyrir strákana okkar ef allt spryngi fyrir eða yfir hátíðarnar.
Svo komu enn ein jólin, strákarnir orðnir stálpaðir og við fjölskyldan vorum að koma úr skötuboði. Strákarnir fóru að kíta í aftursætinu og minn fyrrverandi missti sig algerlega. Hann keyrði eins og vitfirringur og þegar ég mótmælti keyrði hann olnbogann í rifbeinin á mér trekk í trekk næst þegar við stoppuðum á rauðu ljósi. Hann öskraði og öskraði. Við hin þrjú vorum stjörf af hræðslu og ég var að drepast úr verkjum eftir olnbogaskotin. Heim komumst við, ég veit ekki hvernig. Ég var algerlega dofin og gat ekki hugsað.
Ég hringdi í systur mína sem endaði á að koma og ná í mig og strákana. Hún keyrði okkur í Kvennaathvarfið. Aðstæðurnar sem ég hafði lagt mig svo fram við að koma í veg fyrir voru að raungerast. Ég og strákarnir mínir rifjum stundum upp þegar við gengum inn um dyrnar á Kvennaathvarfinu. Þar var allt á fullu í jólaundirbúningi en svo rólegt og yndislegt. Kertaljós, jólatré með fullt af pökkum undir. Okkur var boðið að snarla og vísað til herbergis. Við náðum að sofna, enda öll eftir okkur eftir þessa brjáluðu atburðarás. Daginn eftir var aðfangadagur. Við sváfum frameftir og dunduðum okkur þar til Jólin voru hringd inn. Þá var kallað í mat og okkar beið algert veisluborð, gómsætur matur eldað af meistarakokki sem bauð fram starfskrafta sína þetta kvöld. Eftir máltíðina voru opnaðir pakkar, við fengum öll margar jólagjafir eins og gert hafi verið ráð fyrir okkur allan tímann.
Þessum jólum gleymum við aldrei. Stundum rifjum við strákarnir mínir þetta upp og þeir segja að þetta hafi verið þeirra fyrstu bestu jól. Það sem ég óttaðist og forðaðist í öll þessi ár reyndist okkar happaskref.“
