Mijn partner – Leven met emotioneel misbruik
Materiaal afkomstig van: Kvennablaðið, artikel ingediend op 20.02.2015.
Mijn man
Mijn partner zou dit zien als een beschuldigingsspel of een aanval. Dat is niet het geval, het gaat gewoon over hoe ik me van dag tot dag voel.
Elke avond maak ik me zorgen over morgen, wat zal morgen brengen? Elke ochtend probeer ik die twee kleine woordjes "goedemorgen" te lezen – hoe gaat het vandaag met hem?
De hele dag door vraag ik me af waar ik de schuld van kan krijgen. Ik scan het huis en probeer alles op te ruimen wat er ooit is neergezet. Hij heeft de afgelopen dagen veel pijn gehad en is daardoor veel thuis. Hoe kan dat mijn schuld zijn?
Denk even na over deze zin, maar twijfel er geen moment aan dat hij een manier zal vinden om het, direct of indirect, mijn schuld te maken.
Misschien is het wel zijn heldhaftige daad van vandaag, de manier waarop hij voor me is geweest en hoe goed en ondersteunend hij voor me is geweest, dat ik hem dankbaar moet zijn. En dan maakt het natuurlijk niet uit of ik die steun wel of niet heb ervaren. Hij heeft veel opgeofferd om er voor me te zijn en dat moet ik waarderen.
Als ik me goed voel, zoek ik in mijn gedachten naar zijn offers, maar mijn gedachten bieden geen antwoord. Ik heb niemand anders, niet uit vrije wil en ook niet omdat hij er in de loop der jaren op de een of andere manier voor heeft gezorgd dat hij de enige is aan wie ik denk als ik iemand nodig heb, en ik heb dat toegelaten.
Ik heb dit ooit met hem geprobeerd te bespreken, maar hij wees er terecht op dat hij me nooit expliciet verboden heeft om met mijn vrienden of familie om te gaan.
Hij heeft er echter voor gezorgd dat ik het moeilijk heb om met vrienden en familie op te trekken. Het blijkt dat mijn familie bestaat uit mensen die me niet mogen, en hetzelfde geldt voor de meeste van mijn vrienden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar als mensen me wel mogen, tonen ze hun goede wil op een vervelende manier.
Verder heeft hij wel eens laten doorschemeren dat hij een mening heeft over mijn sociale leven, of het gebrek daaraan zoals het nu is. Als ik met vrienden uitga, even langsga voor een kopje koffie of ze gewoon uitnodig voor een etentje, suggereren zijn toon, zijn houding en zijn hele fysieke verschijning dat ik er spijt van zal krijgen, terwijl hij alleen maar zegt: "zeker weten", "vind ik leuk", enzovoort.
Vaker wel dan niet, en steeds vaker, kies ik ervoor om niet naar een etentje te gaan of iemand uit te nodigen, of wat dan ook, omdat die subtiele ondertoon van de interactie me bang maakt; beter om afstand te houden en confrontatie te vermijden.
Dit is uiteraard slechts mijn beslissing, want hij zei de juiste dingen en ik heb zelf besloten om niet naar het evenement te gaan.
Soms denk ik erover om mijn mobiele telefoonabonnement op te zeggen, zodat hij me niet op alle uren van de dag kan bellen op de zeldzame momenten dat ik even alleen ben. Er zijn veel dingen die je kunt leren over telefoongebruik. Een vrouw moet bijvoorbeeld altijd de telefoon opnemen als haar man belt, anders kan ze allerlei klachten verwachten.
Ik moet er ook voor oppassen dat ik niet te veel met anderen praat, want dat kan verkeerd worden begrepen en de indruk wekken dat ik liever met anderen praat dan met hem. Maar dit is een lastige stap, want ik kan absoluut niet zomaar ophangen als hij thuiskomt of als hij thuiskomt, want dan moet ik geheimzinnig doen over waar ik het over heb, of erger nog, met wie ik praat. Ik probeer deze stap vol zelfvertrouwen te zetten, maar het lukt me nog niet helemaal.
Ook alleen de deur uitgaan brengt risico's met zich mee. Ik zou mensen kunnen tegenkomen die geen goede invloed op me hebben, of erger nog, mensen die het niet goed met me voorhebben.
Dat ik kan zijn wie ik ben, is geen keuze meer. Als ik er plezier aan beleef, dan moet het wel saai zijn en het spreekt me niet aan als het hem niet aanspreekt. Delen van mezelf zijn die hem niet bevallen, is geen optie.
Allen die dit of dat doen of gedaan hebben wat Hem niet welgevallig is, zijn ellendig en kunnen zelfs tot bepaalde gebieden worden beperkt, de ellende daarvan, om zo te zeggen.
Ik ben bang voor veel dingen, bepaalde ziektes, om op bepaalde mensen te lijken, om dit en dat verkeerd te doen. Hij vindt die dingen in mij en hamert er maar op.
Hij houdt me gevangen, niet fysiek maar wel met fysieke bedreigingen. Ik was van plan het huis te verlaten, maar hij staat in de deuropening en laat me er niet langs. Ik heb het gevoel dat hij misbruik maakt van het machtsverschil tussen ons. Het is immers een bekend feit dat ik niet langs hem kan komen, zelfs als ik het fysiek zou proberen.
Maar hij zorgde ervoor dat ik geen uitweg had om moeilijke gesprekken te ontlopen, en het is geen machtsverschil, het is gewoon dat dingen besproken moeten worden, en wel nu, en dat uitstel geen zin heeft. Dus hij deed me een gunst door me niet te laten ontsnappen aan een situatie waar ik me erg slecht over voelde. Ik heb die gunst nooit ervaren, ik heb alleen maar angst gevoeld.
Ik herinner mezelf er elke dag aan dat ik volwassen ben en mijn eigen beslissingen neem. Het is lang geleden dat ik dat heb meegemaakt. Maar zo werkt genegenheid nu eenmaal, ik heb het gevoel dat het misplaatst is, maar misschien ook niet. Er is iets met het idee dat ik geen slechte mensen kan ontmoeten, geen pijn kan lijden of dat er iets ergs met me kan gebeuren als ik gewoon thuisblijf. Of is dat nou precies hoe het zit?
Mijn man zou dit bericht lezen en denken dat het verzonnen is, of dat het gewoon een rotstreek van me is omdat ik niet voor hem opkom, of dat hij simpelweg probeert te herstellen wat kapot is. Misschien was ik wel gebroken, maar als ik erop vertrouw dat mijn redeneringsvermogen nog steeds intact is, dan kan ik het niet goedkeuren dat de echtgenoot van een vrouw die gebroken is, die gebrokenheid blijft herhalen zonder er iets aan te doen.
Op de een of andere manier ben ik in deze situatie terechtgekomen, een situatie waar ik constant over nadenk en me afvraag hoe ik eruit ga komen. Ik kom eruit, het is alleen een kwestie van wanneer.
