We liepen naar binnen, moe, bang en gebroken. Er heerste een vrede die we al jaren niet meer hadden gevoeld.
Kerstmis kwam dichterbij en mijn angst nam met de dag toe, net als al die jaren sinds ik mijn ex-man ontmoette. Hij was altijd het ergst rond Kerstmis, zijn humeur was erg kortaf. Naast alle kerststress besteedde ik veel tijd aan het bewaren van de vrede en voorkomen dat die zou ontploffen. Dat was al zo lang zo. Kerstmis was geen fijne tijd, geen feest van licht en vrede. Maar ik probeerde altijd vol te houden, denkend aan het bewaren van alles goed, want het zou zo triest zijn voor onze jongens als alles voor of tijdens de feestdagen zou ontploffen.
Toen kwam er weer Kerstmis, de jongens waren helemaal van staal en mijn familie en ik kwamen thuis van een skatetrip. De jongens begonnen op de achterbank te poepen en mijn ex werd compleet gek. Hij reed als een gek en toen ik protesteerde, gaf hij me de volgende keer dat we voor een rood stoplicht stonden, stap voor stap een elleboogstoot in mijn ribben. Hij schreeuwde en schreeuwde. We waren alle drie verstijfd van angst en ik ging dood van de pijn in mijn ellebogen. We kwamen thuis, ik weet niet hoe. Ik was volledig verdoofd en kon niet meer nadenken.
Ik belde mijn zus, die uiteindelijk mij en de jongens kwam ophalen. Ze bracht ons naar het vrouwenopvangcentrum. De situatie die ik zo hard had geprobeerd te voorkomen, werd werkelijkheid. Mijn jongens en ik denken er soms aan terug toen we door de deuren van het vrouwenopvangcentrum liepen. Alles was in volle gang met de kerstvoorbereidingen, maar zo stil en gezellig. Kaarslicht, een kerstboom met een heleboel cadeautjes eronder. We werden uitgenodigd voor een hapje en naar onze kamer gebracht. We vielen in slaap, helemaal uitgeput na deze gekke wending. De volgende dag was het kerstavond. We sliepen uit en rockten tot Kerstmis aanbrak. Toen werd het avondeten geserveerd en wachtte ons een waar feestmaal, heerlijk eten gekookt door een meesterkok die zijn personeel die avond had aangeboden. Na de maaltijd werden de pakjes uitgepakt en kregen we allemaal een heleboel kerstcadeaus alsof ze al die tijd voor ons gepland waren.
We zullen die kerst nooit vergeten. Soms kijken mijn jongens en ik erop terug en zeggen ze dat het hun eerste beste kerst was. Wat ik al die jaren had gevreesd en vermeden, bleek onze meevaller te zijn.
