Mój małżonek – życie z przemocą emocjonalną 

Materiał pobrany z: Kvennablaðið, artykuł przesłany 20.02.2015. 

Mój mąż 

Mój partner odebrałby to jako próbę obwiniania mnie albo atak. To nieprawda, chodzi po prostu o to, jak się czuję na co dzień. 

Każdej nocy martwię się o jutro, co przyniesie jutro? Każdego ranka próbuję przeczytać te dwa słowa: „dzień dobry” – jak się dziś miewa? 

W każdej chwili dnia zastanawiam się, za co mogę być obwiniana. Rozglądam się po domu, próbując ogarnąć wszystko, co kiedykolwiek zostało wystawione na próbę. On bardzo cierpiał przez ostatnie kilka dni i dlatego tak dużo przebywał w domu. Jak to możliwe, że to moja wina? 

Pomyśl o tym zdaniu, ale nie wątp ani przez chwilę, że znajdzie sposób, żeby obarczyć mnie winą, bezpośrednio lub pośrednio. 

Może to ten bohaterski akt, że jest dla mnie dzisiaj i że był dla mnie tak dobry i wspierający, że powinnam być wdzięczna. I z pewnością nie ma znaczenia, czy doświadczyłam tego wsparcia, czy nie. Poświęcił wiele, żeby być przy mnie i powinnam to doceniać. 

Kiedy czuję się dobrze, szukam i szukam w myślach jego poświęceń, ale mój umysł nie znajduje odpowiedzi. Nie mam nikogo innego, ani z wyboru, ani dlatego, że przez lata jakoś sprawił, że kiedy kogoś potrzebuję, on jest jedyną osobą, która przychodzi mi na myśl, i na to pozwoliłam. 

Kiedyś próbowałem z nim o tym porozmawiać, ale on słusznie zauważył, że nigdy wyraźnie nie zabronił mi spotykać się ze znajomymi czy rodziną. 

Jednak sprawił, że mam trudności z dogadywaniem się z przyjaciółmi i rodziną. Okazuje się, że moja rodzina składa się z ludzi, którzy mnie nie lubią, i to samo dotyczy większości moich przyjaciół. Właściwie są wyjątki, ale jeśli ktoś mnie lubi, to okazuje swoją dobrą wolę w negatywny sposób. 

Poza tym wspominał o swoich opiniach na temat mojego życia towarzyskiego, a raczej jego braku, jak to ma miejsce obecnie. Jeśli wyjdę z przyjaciółmi, wpadnę na kawę albo po prostu zaproszę ich na kolację, jego ton, zachowanie i cała jego fizyczna powierzchowność sugerują, że będę tego żałować, podczas gdy jedyne słowa, które wypowiada, to: „zdecydowanie”, „podoba mi się” i tak dalej. 

Coraz częściej decyduję, że lepiej będzie, jeśli odpuszczę sobie pójście lub zaproszenie kogoś na kolację lub cokolwiek innego, ponieważ ten subtelny podtekst interakcji mnie przeraża, lepiej zachować dystans i nie prowokować konfrontacji. 

Oczywiście, była to tylko moja decyzja, gdyż słowa, które od niego padły, były właściwe i ja sam postanowiłem zrezygnować z tego wydarzenia. 

Czasami myślę o anulowaniu abonamentu na komórkę, żeby nie mógł do mnie dzwonić o każdej porze dnia, w tych nielicznych momentach, kiedy mogę być sama. Korzystanie z telefonu ma wiele wspólnego z jego używaniem. Na przykład żona powinna zawsze odbierać telefon, gdy dzwoni mąż, w przeciwnym razie może spodziewać się mnóstwa skarg. 

Muszę też uważać, żeby nie rozmawiać za dużo z innymi, bo może to zostać źle zrozumiane, że wolę rozmawiać z innymi niż z nim. Ale to trudny krok, bo absolutnie nie mogę odkładać słuchawki, kiedy on wraca do domu, ani odkładać jej, kiedy wraca, bo wtedy musiałabym zachować tajemnicę co do tego, o czym mówię, a co gorsza, z kim rozmawiam. Staram się podchodzić do tego pewnie, ale jeszcze nie załapałam, jak to zrobić. 

Opuszczanie domu samemu też wiąże się z problemami. Mogę spotkać ludzi, którzy nie będą mieli na mnie dobrego wpływu, albo, co gorsza, ludzi, którym nie będzie na sercu moje dobro. 

To, że mogę być tym, kim jestem, nie jest już kwestią wyboru. Jeśli sprawia mi to przyjemność, to musi być nudne i nie musi mnie pociągać, skoro nie pociąga jego. Bycie częścią mnie, która mu się nie podoba, nie wchodzi w grę. 

Wszyscy, którzy praktykują lub praktykowali to i tamto, co się Jemu nie podoba, są nieszczęśliwi i można ich nawet ograniczyć do pewnych obszarów, można powiedzieć, że to jest nędza. 

Boję się wielu rzeczy, pewnych chorób, bycia jak niektórzy ludzie, robienia tego czy tamtego źle. On to we mnie znajduje i ciągle to we mnie wbija.

Trzymał mnie w niewoli, nie fizycznie, ale groźbami. Planowałam wyjść z domu, a on stoi w drzwiach i nie pozwala mi przejść. Mam wrażenie, że wykorzystuje różnicę sił między nami. Wiadomo, że nie mogę go ominąć, nawet gdybym chciała. 

Ale uważał, żeby nie dać mi drogi ucieczki z trudnych rozmów, i nie chodzi tu o różnicę sił, po prostu o to, że sprawy trzeba omówić, i to natychmiast, i nie warto zwlekać. Wyświadczył mi więc przysługę, nie pozwalając mi wyjść z sytuacji, w której czułem się bardzo źle. Nigdy nie doświadczyłem tej przysługi, doświadczyłem jedynie strachu. 

Codziennie przypominam sobie, że jestem dorosła i sama podejmuję decyzje. Minęło dużo czasu, odkąd tego doświadczyłam. Ale taka właśnie jest miłość, czuję, że to źle pojęte, ale może tak nie jest, jest coś w tym, że nie mogę spotkać złych ludzi, zostać zraniona ani nic złego mi się nie stanie, jeśli po prostu zostanę w domu. A może tak po prostu jest? 

Mój mąż przeczytałby ten post i pomyślałby, że to zmyślone albo że to po prostu chamstwo z mojej strony, że nie stanęłam w jego obronie, bo tak się czuję, albo że on po prostu próbuje naprawić to, co zepsute. Może i byłam zepsuta, ale jeśli spróbuję zaufać, że moje rozumowanie nadal działa, to nie mogę uznać za słuszne, żeby mąż kobiety, która została złamana, powtarzał to, co zepsute, ale nie próbował tego naprawić. 

W jakiś sposób znalazłem się w takiej sytuacji, sytuacji, z której myślę o Lonie i Donie, jak z niej wyjść. Wyjdę z tego, to tylko kwestia czasu.

Dzięki Twojemu wsparciu możemy zapewnić schronisku całodobową działalność, zapewnić poradnictwo i opiekę dzieciom i matkom w najtrudniejszych chwilach.