Dagurinn sem breytti öllu.

„Daginn sem hann réðst á mig hafði ég farið í háskólann og skráð mig í nám. Ég hafði verið lengi heimavinnandi og alltaf langað til að læra meira en hann hafði alltaf dregið úr mér. Það var aldrei rétti tíminn. Hann sagði að það væri nóg að hann ynni úti, ég þyrfti að sjá um heimilið og börnin og að við þyrftum að gefa hvort öðru tíma og athygli.

Börnin okkar tvö voru nú uppkomin og mér fannst að nú væri að hrökkva eða stökkva. Tilhugsunin olli mér þó kvíða því hann hafði mikið reynt að sannfæra mig um að ég hefði ekkert að gera í skóla, hefði ekki það sem til þurfti og myndi aldrei endast í námi.

Vinkona mín, sú eina sem ég átti eftir, hvatti mig áfram. Ég hitti hana þennan dag á kaffihúsi í miðbænum og þangað kom hann svo og sótti mig. Á leiðinni út í bíl sagði ég honum að ég væri búin að skrá mig í háskólann.

Hann algjörlega sturlaðist. Þar sem við stóðum á miðju bílaplaninu öskraði hann á mig og lét höggin dynja. Vitni að þessu hringdi á lögreglu sem kom og fór með mig á bráðamóttökuna. Þar var mér bent á Kvennaathvarfið þar sem ég dvaldi í nokkrar vikur.

Skilnaðurinn var langt og strangt ferli en svo þess virði. Ég gat keypt mér litla íbúð og ég kláraði námið. Nú er ég í góðri vinnu og mér hefur aldrei liðið betur.

Það mætti því segja að þessi dagur hafi bæði verið minn versti og besti – því ég veit ekki hvort ég hefði nokkurn tímann haft kjarkinn til að fara og náð að byggja mig upp án þeirrar aðstoðar sem ég fékk.“

Þótt sagan sé sársaukafull sýnir hún einnig hversu miklu máli skiptir að fá stuðning þegar konur taka fyrstu skrefin í átt að öruggara lífi. Stuðningur við starf Kvennaathvarfsins gerir konum kleift að finna öryggi, ráðgjöf og styrk til að byggja líf sitt upp á ný.